Alphons De Ridder, vader van...

Een paar weken geleden gaf mijn grootvader (ook een groot liefhebber van de Nederlandstalige literatuur...) mij een boek te leen: 'Willem Elsschot, mijn vader'

Een gloed van opwinding begeesterde mij meteen. Dit was namelijk één van de werken die ik kost wat kost wilde lezen, en nu was het zover.
Wat mij zo aantrok tot dit boek was de invalshoek. Het gaat hier namelijk voor 1 keer niet over de fictieve persoon Willem Elsschot maar over de reclameman en het literair genie Alfons De Ridder.

De eerlijkheid gebied mij toe te geven dat ik al wel wat gehoord had over de pennenkunstenares die de grondvesten van dit werk legde, Ida De Ridder.
Er gaan namelijk allerlei verhalen rond over deze vrouw...

Ze zou een tiran zijn die als een dictator heerst over de werken van haar vader...
Iemand die leef(t)(de) op de successen van haar vader...
Een vrouw die zich opstelde als erfgename Elsschots zonder daar ook maar op enige manier aanspraak op te maken.


Desondanks zette ik mij aan het lezen, geheel zonder vooroordelen, zoals het een echte journalist betaamt en ik moet zeggen dat ik uitermate positief verrast was.
In het eerste deel van het boek bespreekt Ida haar kinder- en jeugdjaren. De jaren waarin Elsschot ook geboren werd en opgroeide. Wat mij het meest aansprak is dat zij tot op vrij volwassen leeftijd niet wist dat 'die willem Elsschot' haar vader was.
Het feit dat Alfons De Ridder de uitgave van een aantal boeken, waaronder een paar bestsellers, geheim hield voor zijn kinderen bewees voor mij meer dan eens het dagboekelement in de werken van Elsschot.
Je levensverhaal wil je namelijk wel delen (tot in de details in sommige gevallen) met eender wie... zolang die persoon een algeheel onbekende is welteverstaan... Als het echter gaat om personen waar je een hechte band mee hebt lijkt het me begrijpelijk dat men voor de gemakelijke, pijnloze weg kiest, diegene zonder onthullingen of verrassingen.
Je levensverhaal zoals zij het zien.

Volgens mij schreef De Ridder in zijn werken neer hoe hij zich echt voelde onder bescherming van een alter- ego.

S.

The quest for information

Toen ik voor de vierde keer op rij identiek dezelfe biografie las als op al de vorige sites (en bronvermelding ik blijkbaar toch nog niet helemaal ingeburgerd...) begon ik toch te twijfelen.
Was het dan toch waar, wat ze altijd zeiden? ik vond het moeilijk te geloven maar ik moest wel.
Internet heeft niet alle antwoorden!

Elke website die een artikel of een pagina heeft over Elsschot lijkt wel door dezelfde persoon gemaakt te zijn. Keer op keer dezelfde citaten, dezelfde verwijzingen, dezelfde géniale bedenkingen over de relatie tussen de personages en bestaande personen uit de Ridder's omgeving.

Aangezien ik vastbesloten ben hier een waar pareltje
af te leveren ging ik dan maar de analoge toer op.

Het eerste dat mij opviel was de verhouding tussen de hoeveelheid die Willem Elsschot geproduceerd heeft in zijn toch 57 jaar lange carrière als schrijver (800 pagina's) tegenover de hoeveelheid die daarna over hem en over zijn werken is geschreven.
(ik kon thuis al een kleine vierhonderd pagina's over Elsschot vinden en zelfs in de plaatselijke bibliotheek van het 'Dorp' waar ik woon vond ik 2 keer zoveel over als van Elsschot.)

om even te illustreren hoe weinig 800 pagina's is : James Joyce schreef zelden een boek van minder dan 7OO pagina's (Ulysses telt er bijna 900, maar ik geloof toch nog steeds niet dat iemand hem ooit heeft uitgelezen); Of we kunnen misschien het oeuvre van Elsschot eens naast dat van zijn correspondentievriend Louis Paul Boon leggen, hij slaagde erin om in een periode van 35 jaar ongeveer 30 000 pagina's bij elkaar te schrijven!

na een klein rekensommetje brengt ons dat op gemiddeld 0,04 pagina's per dag voor Elsschot (en dan rond ik nog vriendelijk af!) tegenover een gemiddelde van 2,4 voor Boon.
kwantitatief was Boon 60 maal productiever dan Elsschot.

En nu ben ik helemaal geboeid!
Hoe kan iemand die zo weinig geschreven heeft zo lang zoveel stof doen opwaaien? Wat heeft Elsschot dat hem onderscheid?


Maar als het toch een troost mag zijn, Boon eindigde in de verkiezing van grootste Belg op de 22ste plaats... 27 plaatsen voor Elsschot.
Jammer genoeg moest Louis Paul Boon toch nog zijn meerdere erkennen in mensen als Kim Clijsters, Eddy Merckx, Toots Thielemans en Koning Bouwdewijn...

(De commentaar over de websites is van toepassing op alle websites behalve die van het W.E.G. en die van de DBNL, maar een mens wil meer niet waar? ;))

Het waarom van deze blog

ik kreeg begin dit jaar voor het vak Nederlands de opdracht om tegen het tweede trimester een werkstuk te maken dat handelt over een Nederlandstalige schrijver.

Er worden onder meer een biografie , bibliografie, bespreking van twee werken en zo mogelijk een interview of aanvullende informatie.

Daar wringt nu het schoentje...
Dat interview dat M. Depeuter zo op prijs zou stellen zal in mijn geval niet kunnen doorgaan aangezien de heer Elsschot (De Ridder eigenlijk...) ons al in 1960 verlaten heeft.

Vervangend leek het mij leuk het hele 'productieproces' dan maar vast te leggen. En dankzij meneer google kan iedereen die het wil dat dan ook nog volgen.

Ik zal op de blog zelf voornamelijk korte berichtjes schrijven maar ik zorg voor verwijzingen naar Google Documents en Google Kladblok, waar u respectievelijk tussentijdse versies en ruwe info en bronnen zal kunnen bewonderen.

Amusez vous!